Sezoni 2

Transmetuar më: 01 January 2012

Një anketë zbuloi disa vite më parë se për kolumbianët ngjarja e parë kulturore e vendit është mbretëria e saj kombëtare të bukurisë; ne identifikohemi me të dhe me më shumë se 150 që festohen në vendin tonë. Për shumë njerëz mund të duket banale, e lehtë, por është e pamohueshme që mbretëreshat janë një simbol i atdheut tonë të dashur; megjithëse nuk kemi monarki, është e pamohueshme që jemi një vend i mbretëreshave

Transmetuar më: 02 January 2012

Simboli i këtij kapitulli është chicha, pijet e vërtetë alkoolike kolumbiane, e cila ka si përbërës kryesor më simbolikun e ushqimeve tona: misrin, i cili fermentohet. Eksplorohen origjinat e saj indigjene, përgatitja, rëndësia e konsumit të saj në disa rajone të Kolumbisë dhe ndalimet që i janë imponuar në periudha të ndryshme

Transmetuar më: 03 January 2012

Një udhëtim për gjithçka që ka të bëjë me Renault 4, një makinë të vogël franceze që e përshtatëm dhe e bëmë si të ishte e jona, deri në atë pikë sa mori nofkën “makina kolumbiane” dhe “miku besnik”. Të paktën një nga këto makina ka qenë në familjet tona ose njohim dikë që ka pasur një. Shumë prej tyre ende qarkullojnë në rrugët e vendit, disa me përshtatje ose prekje personale

Transmetuar më: 04 January 2012

Ky kapitull shqyrton një nga publikimet që, megjithëse është me origjinë amerikane, është një nga më të vjetrat që shpërndahen dhe konsultohen në Kolumbi: Almanaqi Thelbësor i Bristolit, një libër me botim vjetor që ka shoqëruar më shumë se një brez kolumbianësh në marrjen e vendimeve rreth bujqësisë, peshkimit, të ardhmes, bukurisë së flokëve, etj. Kolumbianë nga rajone të ndryshme shprehin mendimet e tyre mbi këtë publikim, i njohur si bibla e fshatarëve

Transmetuar më: 05 January 2012

Kapitulli eksploron tamalin, një nga simbolet tona kulinare, që kërkon përbërës të ndryshëm dhe përgatitje, sipas rajonit të vendit nga i cili është origjinal. Madje nuk është ekskluziv për Kolumbinë: përgatitet tradicionalisht në disa vende latinoamerikane, me një art dhe një zejtari të pa krahasueshme. Po ashtu, tregohet kultivimi, prodhimi dhe tregtimi i gjetheve të bananeve, thelbësore për tamalin

Transmetuar më: 06 January 2012

Serenatat lindën shumë shekuj para se të formohej vendi ynë. Një nga më të famshmet është ajo që thuhet se e interpretuan perandori Neroni me lirën e tij ndërsa Roma digjej. Në vendin tonë ka shije mariachi dhe bolero, por është pasuruar me grupe që interpretojnë ritme të tjera. Ata që i ofrojnë këto serenata partnerëve të tyre kanë, atëherë, një spektër të mirë tingujsh për të zgjedhur, dhe interpretuesit e tyre, një mënyrë të denjë dhe të vështirë për t’i nxjerrë disa para natës

Transmetuar më: 07 January 2012

Sporti bëhet i pranishëm në "Los puros criollos" falë tejos, një lojë mijëvjeçare e praktikuar nga indigjenët që banuan atë që sot është komuna boyacense e Turmequé, të cilët imituan me hedhjen e disqeve prej ari të pastër kalimin e diellit mbi malet e tyre. Megjithëse disa besojnë se është një aktivitet për alkoolistë, shumë e konsiderojmë atë sportin kombëtar, duke qenë Kolumbia epiqendra e tij dhe për shkak të praktikës në rritje që ka në moshat dhe rajonet e ndryshme të vendit

Transmetuar më: 08 January 2012

Pa dyshim, sancocho është supa jonë kombëtare. Dhe jo sepse ajiaco, mute, caldo, changua, mazamorra ose mondongo nuk janë të shijshme, por për shkak të larmisë së versioneve me të cilat përgatitet, në përputhje me traditat dhe përbërësit e çdo rajoni, dhe sepse përshtatet me madhësitë e ndryshme të xhepat të komensalëve të saj të lumtur. Ky kapitull trajton origjinat, përbërësit, përgatitjen dhe traditën e gjithmonë të mirëpritur sancocho

Transmetuar më: 09 January 2012

Çanta është ndoshta elementi indigjen që ka mbetur më shumë në vendin tonë. Ajo është kaq e ndryshme sa janë zonat në Kolumbi; ato janë të endura në ngjyra, forma dhe materiale të ndryshme. Në vitet e fundit, ato kanë fituar më shumë popullaritet, duke u bërë një element modë ose chic. Në këtë kapitull, shqyrtohet çanta: historia e saj, procesi i përgatitjes, dizajnet dhe industria e saj, veçanërisht e atyre që kanë më shumë traditë: arhuaca dhe wayúu

Transmetuar më: 10 January 2012

Ky kapitull është një tregim polifonik në të cilin kolumbianë krenarë nga disa breza tregojnë gjithçka që ka ndodhur rreth një objekti legjendar, origjinën e një prej përleshjeve më të mëdha të vendit tonë. Përleshja e shkaktuar nga thyerja e El Florero de Llorente është pa dyshim ngjarja historike që njohim më shumë ne kolumbianët, falë mësueseve tona të shkollës fillore dhe faktit se ngjarja çoi në aktin themelues të atdheut tonë

Transmetuar më: 11 January 2012

El Chocoramo, një ponqe që për më shumë se 60 vjet ka bërë pjesë të dietës së disa brezave dhe që ende vazhdon të fitojë fansa, është një nga simbolet e kolumbianitetit, aq sa banorët jashtë vendit presin që gjatë vizitës së një bashkëpatriaku të ketë të paktën një duzinë prej tyre në valixhe. Në këtë rrugëtim përshkruhet lindja e tij, si konsumatorët e kanë përvetësuar në jetën e përditshme dhe pasioni që ndiejnë për këtë ponqe të vogël që shet 180 milion njësi në vit dhe krijon katër mijë vende pune të drejtpërdrejta

Transmetuar më: 12 January 2012

Ky kapitull është për një simbol që, me shumë prerje dhe fuqi, lidhet me punën tonë të përditshme, me konfigurimin gjeografik të Kolumbisë dhe me luftërat tona, historike dhe aktuale. Macheteja është dora e çelikut e këtij vendi kaq punëtor, kaq në zhvillim dhe njëkohësisht kaq të dhunshëm që përfaqëson pjesën tonë më të mençur dhe adaptuese, por gjithashtu edhe atë më të dhunshme dhe irracionale nga të gjitha

Transmetuar më: 13 January 2012

El Sagrado Corazón, origjinalisht nga Franca, është një simbol fetar që na ka shoqëruar që nga shekulli i kaluar si mbrojtës dhe garant i paqes, në një vend kaq katolik si Kolumbia. Në këtë kapitull analizohet lindja, kulmi dhe humbja e rëndësisë për vendin, e lidhur me Kishën e Votës Kombëtare dhe me problemet që ka hasur me një shtet laik që ligjërisht nuk mund ta njohë si patron të kolumbianëve

Transmetuar më: 14 January 2012

Ky është një kapitull i rrënjëve tona. Por jo për rrënjët tona në përgjithësi, por për një të veçantë, atë më të famshme dhe të vlerësuar: patatja. Po, zotërinj, siç do të thoshte konklavi vatikane, “kemi papën”. Ky tuberkul është një nga ushqimet me më shumë rrënjë dhe traditë në Kolumbi dhe një nga më të konsumuarit në botë. Që në momentin që fillojmë të hamë të kripura ose të ëmbla, kjo varet nga shijet, dhe këtu respektojmë opsionet seksuale, patatja shfaqet: ushqimi i parë që na japin kur jemi foshnja është “papaja”, dhe nga ajo pikë e tutje patatja gjithmonë shfaqet në ndonjë nga prezantimet e saj të pafundme

Transmetuar më: 15 January 2012

Gjithmonë jemi në pritje të një chive. Chiva që na vjen ka të bëjë me shumë kolumbianë dhe është e lidhur me punën e tyre, me përditshmërinë e tyre, me mënyrën e tyre të prodhimit dhe festimit. Dhe do ta lëshojmë: chiva që vjen është chiva!... ai autobus piktorik me shkallë, i prodhuar krejtësisht me dorë dhe me një dekorim të elaboruar që në shumë komuna dhe rajone të vendit vazhdon dhe do të vazhdojë të transportojë gjëra dhe ngarkesa si pasagjerë dhe pasagjerë si të ishin ngarkesa

Transmetuar më: 16 January 2012

Do të flasim për këmbë, thonj e të tjera, por jo sepse kjo është seksioni i bukurisë i ndonjë lajmi, jo, por për të folur për chance, ai lojë fati ku kolumbianët luajnë këmbën, thoin, plenin dhe superplenin, dhe vendosin në të gjithë iluzionin për të përmirësuar jetën e tyre, sepse e dinë që me klasën tonë drejtuese nuk ka asnjë mundësi që ky vend të përmirësohet

Transmetuar më: 17 January 2012

I ngarkuar me energji të mirë, fuqi dhe fat, vjen ky kapitull. Dhe kujdes, nuk është se duam të kalojmë për ndonjë Salomoni apo Wálter Mercado; thjesht është sepse do të flasim për pije, eliksire, barëra, ushqime dhe të gjitha përzierjet që kolumbianët përdorin për të arritur suksesin dhe prosperitetin ose për të pasur një performancë më të mirë seksuale në shtrat, në sallon, në lavatriçe, në ashensor ose kudo që kreativiteti i tyre i çon

Transmetuar më: 18 January 2012

Entuziazëm, lart atë shpirt!, sepse po shkojmë në festë, dhe në Kolumbi gjithmonë ka arsye për të festuar: kurorëzimin e një ngarkese ose një demobilizim të falsifikuar, mos humbjen e një vendi pavarësisht se je në burg, dhënien e një notarie, hedhjen e planchës në shtëpi, dhe ajo që preferohet nga klasa jonë drejtuese: festimi i papërshtatshëm i kontratave. Por kemi edhe festa naive dhe rozë, si ato të festave të 15 vjetorit. Festat e padurueshme dhe impersonale të 15 vjetorit, që ndonëse nuk janë një zakon ekskluzivisht kolumbian, janë ato që më së shumti evidencojnë shpirtin criollo, dhe jo thjesht shpirtin criollo, por shpirtin criollo arrivist. Sepse ato rrethohen nga një protokoll që përfshin vals, tiara, fustane rococo, trona dhe një gjykatë ushtarake me sablja, që as Bolívari, as Uribe dhe as Simbadi nuk e patën

Transmetuar më: 19 January 2012

Aliseni gramafonin dhe long play-in e himnit kombëtar të kënduar nga Carlos Julio Ramírez, Juanes, Kogui, Claudia nga Kolumbia apo madje Amparo Grisales, sepse jemi të sigurt që do të dëshirojnë ta dëgjojnë, pasi do të ndihen krenarë që janë kolumbianë, sepse ndonëse nuk shfaqen në libra të NASA-s apo agjencive të tjera lunatike, do të njohin bashkëkombas me talent të madh, kapacitet dhe kreativitet që kanë shpikur zgjidhje që na kanë përmirësuar jetën. Do të flasim për teknologjinë e krijuar në vend, dhe jo atë që përdoret në përgjimet apo në shpikësit e Excel-it ku Samuel mbante llogaritë e tij, por për atë të përditshme, për atë të zakonshme

Transmetuar më: 20 January 2012

¡Cerdo, puerco, chancho, marrano, cochino, guarro, lechón!! Programi i sotëm do të rezultojë pak tërheqës për vegetarianët. Nutricionistët mund të na akuzojnë për përpjekje për vrasje. Shoqata mbrojtëse e kafshëve do të protestojë për krimin dhe hebrenjtë do të na akuzojnë për sakrilegj. Por nuk ka rëndësi, janë rreziqe që guxojmë të marrim sepse në një vend pluri, multikulturor dhe plurigastronomik si i yni, pjata simbol i këtij kapitulli, pavarësisht më shumë se një mijë kalorive të tij, yndyrës së bollshme dhe ndalimeve mjekësore, ka shumë mbështetës, fansa dhe konsumatorë pasionantë, që për arsye të dukshme e preferojnë atë mbi një brokoli të shëndetshëm ose një sallatë të padëmshme me sallatë

Transmetuar më: 21 January 2012

Shëndet dhe gëzim, nostalgji dhe shije, por jo për atë ushqim apo ato pjata që përgatitnin gjyshja apo nëna, por për muzikën. Ajo muzikë që ato kërcenin dhe që për dekada shoqëronte festimet familjare, festat popullore, dhe që ende e dëgjojmë çdo fundvit. Dhe nuk flasim për këngët e Krishtlindjeve, por për muzikën tropikale për të kërcyer, chucuchucu, raspa… thoni si të doni dhe kërceni si të doni

Transmetuar më: 22 January 2012

Na mbush me gëzim kur paraqesim këtë simbol. Por para se të vazhdojmë, ju lutemi atyre që janë të shtrirë, të ulur ose në katër këmbë që të ngrihen në këmbë, atyre që kanë kapelë, flokë artificiale ose paruke që t'i heqin, dhe atyre që janë në kalë duke pirë kafe, ju lutemi zbritni... në pak minuta do të fillojë të luajë “disku” më i dëgjuar dhe më i kënduar në vendin tonë, dhe jo vetëm sepse në të gjitha stacionet luhet dy herë në ditë. Bëhet fjalë për himnin tonë kombëtar, një simbol që ekziston përmes traditës, përmes ligjit dhe mbi të gjitha për shkak të kokëfortësisë… sepse, përveç flamurit dhe stemës, himni është pjesë e simboleve tona zyrtare kombëtare, dhe përballë kësaj nuk ka asgjë për të bërë, pëlqejmë apo jo; ai është, dhe si nënë, himni nuk ka tjetër përveç një, dhe me pakënaqësi për shumë, duket se do të vazhdojë të jetë i pavdekshëm

Transmetuar më: 23 January 2012

Ky kapitull flet për një ushqim popullor dhe të shijshëm që nuk ka origjinën në këto toka të nobelëve, por që erdhi me spanjollët, dhe që, megjithëse konsumohet në të gjithë Amerikën dhe mund të themi në të gjithë botën, ne e adoptuam dhe e transformuam, bëmë versionin tonë kreol: empanada chibchombiana. Dhe kjo është e sigurt, ne ju sigurojmë se nuk ka banor të këtyre tokave që nuk beson se ne e përmirësuam, dhe se e jona është më e shijshme, nga këtu deri në Pekin. Jemi të sigurt se sapo të përfundojë ky kapitull, të gjithë ju do të dilni duke vrapuar për të ngrënë një empanada të krisur dhe të shijshme, e cila jo vetëm që është ushqimi simbolik në kohë lufte, por është gjithashtu një simbol i pasur i shijes tonë kreole. Mirë shije!

Transmetuar më: 24 January 2012

Vijmë me shumë energji, me shumë adrenalinë dhe me pak informalitet. Do flasim për një praktikë transporti informal, që ndonëse nuk mund ta quajmë një simbol kombëtar, është bërë kaq e zakonshme saqë bën pjesë në peizazhin e qyteteve tona të mesme dhe jo aq të mesme, ku i ka marrë protagonizmin transportit urban me autobusa, minibusë dhe sidomos taksive. E kemi fjalën për mototaksizmin ose rapimotizmin, një praktikë pune e përbuzur nga shumë, por e dashur nga ata që preferojnë të lëvizin me shpejtësi përballë papunësisë dhe, në të njëjtën kohë, "të mos mbeten me duar bosh"

Transmetuar më: 25 January 2012

Megjithëse nuk është një praktikë ekskluzive e vendit tonë, është e pamohueshme se rebusku është pjesë e mënyrës sonë të të qenurit, ndierit dhe mbijetesës. Rebusku është i pranishëm në të gjitha klasat tona sociale, racat, gjinitë dhe moshat, pasi që nga fëmijëria na shitet ideja se një kolumbian nuk ngec dhe është i vendosur përpara. Dhe ndoshta është e vërtetë ose kështu duhet të jetë, por kjo frazë është me dy kuptime, pasi krerët tanë dhe klasa jonë politike, që ndonjëherë personifikohen në të njëjtën personë, e kanë marrë shumë në kuptimin e drejtpërdrejtë dhe e kanë bërë rebuskun një praktikë non sancta. Por nuk është për rebuskun e klasës sonë drejtuese që do të flasim, por për rebuskun e njerëzve shumë më të ndershëm, për rebuskun e njerëzve të zakonshëm, që i drejtohen shpikjes së tyre kreole dhe shpikin çfarëdo që të jetë për të mbijetuar

Transmetuar më: 26 January 2012

Është një disk, por nuk kërcet, është një disk, por nuk dëgjohet në asnjë stacion radio, është një disk, por nuk është muzikë, përkundrazi, është brumë misri. Është një ushqim që për disa rezulton mjaft i padëshiruar dhe për të tjerë është i shijshëm dhe i domosdoshëm. Prandaj, le të dihet për ata që e dinë, ose madje edhe për ata që nuk e dinë, nuk është arepa që e bën atë përfaqësuese, sepse është gjella jonë indigjine për shkëlqim, që ka mbijetuar për shekuj me radhë. Arepa është indigjine njëqind për qind si Rojas Birry, Gaitana ose india Catalina, që kurrë nuk do ta fitojmë me këtë program të mallkuar

Transmetuar më: 27 January 2012

Mirë se ju gjejmë, zotëri! Do të flasim për një simbol që është diskriminuar dhe që në mënyrë figurative është trajtuar me këmbë: kotiza ose alpargata. Këpucët tona, simboli, të harruara dhe të poshtëruara, që për shumicën e kolumbianëve është vetëm një artikull artizanal, dhe për të tjerët, një aksesor më, që bën pjesë në veshjet tipike rajonale. Por lejoni të themi se përdorimi i saj vazhdon të jetë i zakonshëm në disa rajone të Kolumbisë; është një veshje që menjëherë njerëzit tanë të bukur të qyteteve e lidhin me fshatin dhe me ruanën. Kjo ndoshta vjen nga fakti se jemi një vend kaq ambicioz, saqë gjithçka që ka origjinë ose lidhje me fshatarët ose indigjenët është nënvlerësuar

Transmetuar më: 28 January 2012

Megjithëse në të gjithë botën njerëzit lëvizin, nuk mund ta mohojmë se trasteo ka mbetur për të jetuar në këtë vend dhe është pjesë e jetës sonë sociale dhe politike. Le të shohim disa shembuj: María del Pilar u trasteua në Panama, doktori i butësisë u trasteua, nuk e dimë se ku, Uribe trasteoi paras në Shtetet e Bashkuara, FARC-u u trasteua në anën tjetër të kufirit, në çdo zgjedhje që ka në vendin tonë ka trasteo votash, paratë e shëndetësisë u trasteuan... Por mirë, nuk është për ata trasteo kaq të sofistikuar për të cilët po flasim, por për ato që realizohen në këto mjete që janë gati të zhduken dhe të cilëve duam t'u bëjmë një homazh: zorrat dhe kamionët e transportit, që janë pjesë e peizazhit tonë urban dhe të kujtesës kolektive të kolumbianëve dhe kolumbianeve

Transmetuar më: 29 January 2012

Energjia dhe vitaliteti, miq. Edhe pse në fillim na duket e qartë, e shpenzuar dhe madje e mërzitshme, me vetëm të ndjerë aromën e saj na kaploi sërish. Po, zotërinj, do të flasim për kafenë, simboli për të cilin çdo kolumbian ndjehet krenar brenda dhe jashtë vendit, ajo pije stimuluese që na zgjon çdo mëngjes